Het is inmiddels de derde keer dat we in het vroege voorjaar naar de bergen van Andorra trekken. Wat begon als een voorzichtige try-out in 2024, groeide al snel uit tot iets dat veel meer is dan zomaar een reis.
Vorig jaar sloegen we de handen in elkaar met het Andorrese gidsenbureau Guineau Blanca. Daar ontstond het idee voor een week waarin we samen met een kleine groep gelijkgestemden zouden vertragen, verstillen en herverbinden. Geen overvolle agenda’s, geen constante prikkels, maar een bewuste keuze voor less is more, midden in de ruige, ongetemde natuur van het natuurpark van Sorteny.
Ook dit jaar keerden we terug naar onze vertrouwde refugio. Een plek die stilaan voelt als een tweede thuis. Ver weg van alles wat moet, en dichter dan ooit bij wat echt telt.
Het ritme van de bergen
Onze dagen volgden een eenvoudig, maar krachtig ritme. Overdag trokken we de bergen in voor soms uitdagende tochten op sneeuwschoenen. Knarsende sneeuw onder onze voeten, frisse berglucht in de longen, en dat voortdurende spel tussen inspanning en verwondering.
Het pad omhoog is zelden vlak. En net daarin schuilt de magie.
Stap voor stap. Bocht na bocht.
Tot het uitzicht zich plots openvouwt en alles even stilvalt.
Na de inspanning kwam de rust.
Terug in de hut: warme douches, dampende kleren aan de kachel, lichamen die langzaam weer landen. Daarna verzamelden we voor reflectiemomenten rond rewilding als levensstijl. Geen zware theorie, maar eerlijke gesprekken, gedeelde inzichten en momenten van herkenning.
Buiten werd het stil. Binnen groeide de verbinding.
Eenvoud die raakt
En dan was er Pedro.
Elke avond opnieuw verraste hij ons met eenvoudige, hartverwarmende maaltijden.
Eten smaakt anders na een dag in de bergen. Intenser. Eerlijker.
Alsof ook daar de essentie vanzelf terugkomt.
Het leven wordt zelden eenvoudiger dan dit.
We werden bovendien getrakteerd op een week vol zon. Helderblauwe luchten, licht dat weerkaatst op het sneeuwtapijt, en dat bijzondere moment waarop winter en lente voorzichtig met elkaar beginnen te flirten.
Smeltwater dat zijn weg zoekt.
De eerste tekenen van beweging in een landschap dat maandenlang leek te slapen.
Alsof je getuige bent van een geheim dat zich maar één keer per jaar laat zien.
Wat er écht gebeurt
Wat zich binnen de groep afspeelt, blijft misschien wel het meest bijzonder.
Mensen met verschillende achtergronden, verwachtingen en verhalen komen samen, en ergens onderweg gebeurt er iets.
Een verschuiving.
Grenzen vervagen. Gesprekken verdiepen. Stiltes worden comfortabel.
Zonder het te forceren ontstaat er een gedeeld ritme. Een soort collectieve flow waarin iedereen zijn plek vindt.
En plots blijken bergen die eerst groot en ongenaakbaar leken, gewoon beklimbaar.
Vertragen is geen trucje
We horen het vaak: we moeten vertragen.
Maar vertragen is geen trucje. Geen vinkje op een to-do lijst.
Het vraagt overgave.
De bergen helpen daarbij. Ze dwingen niets af, maar laten ook geen ruimte voor haast. Zelfs de sterkste atleet moet op een bepaald moment toegeven en een tandje terugschakelen.
Je volgt het ritme van de berg, of je keert om.
Zo simpel is het.
En precies daar ontstaat ruimte.
Om te voelen.
Om te denken.
Om simpelweg te zijn.
Tot volgend jaar?
Het bevestigt waarom we dit blijven doen.
Wij hebben er opnieuw intens van genoten en afgaand op de reacties van de deelnemers, werd die ervaring breed gedragen.
Voor ons staat het vast: in 2027 trekken we opnieuw de bergen in voor een volgende Wild Mountain Retreat.
Voel jij dat het tijd is om te vertragen, om afstand te nemen van de drukte en opnieuw verbinding te maken met jezelf en de natuur? Dan is dit misschien jouw moment.
👉 De info voor 2027 verschijnt binnenkort op https://rewildingdrum.be
👉 Wil je nu al je interesse laten weten, of een plekje reserveren? Aarzel niet en stuur ons een mailtje op hello@rewildingdrum.com